Մանկությունս
Վարդան Հակոբյան
Հրաշքով իմ դեմ կանգնում է հանկարծԻմ մանկությունը...Եվ նրա առաջ կախում եմ լռինԳլուխս խոնարհ:Իսկ նա քաղաքի ինչ-որ փողոցում՝ Ջրածորակից ծնված առվի մոտ,Մի փոքրիկ, փոքրիկ լիճ է կառուցում,Հավատալով, որ լուսինը պիտի Գիշերներն իջնիՈւ իր հանգիստը առնի նրա մեջ. -Քաղաքում ակով աղբյուրներ չկան.... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Հիշո՞ւմ է, արդյոք, մանկությունս ինձ,Չիմացանք գոնե երբ ենք բաժանվում...