Պահը

Վարդան Հակոբյան

Լուսինը, ինչպես բյուրեղյա մի գունդԻջել է բարդու կանաչ կատարին։Եվ բարդին լուռ է, չի շրշում բարդին...Գլուխը շարժի՝Լուսինը հանկարծ կընկնի, փշրվի։