Աննշմար ընթացքի մեջ
Վարդան Հակոբյան
Մեր ոտքերի տակ սարը կամաց-կամաց կապտում էրեւ իրիկնամուտի աննշմար ընթացքի մեջ ձուլվումերկնքին։ Բոլորը գնացին՝ մեկ-մեկ, աննկատ, եւ ինձ մոտ մնացմիայն իմ ձին. եկել-մոտեցել էր ինձ ու դունչըդրել էր ուսիս, փորձում էր հասկանալ վրա հասածտխրությունս ու անխուսափելի գիշերը։Եվ ես հանկարծ նկատեցի, որ մենակ չեմ։-Իմ ձի՛...