Սերը գնաց
Վարդան Հակոբյան
Սերը գնաց։ Անմեռ ոգի։ Ու բարձրացավ դեպի երկինք։ՈՒ լույս դարձավ։Ներքեւ՝ վարում,ամենախոր անդունդների եզրին դաժան,ինքն իր մեջ կուչ է եկել, կծկվել է անսեր ու բութ,մի մութ մարմին,եւ ստվերը քարշ է գալիս՝ չիմանալով ինքն էլ, թե՝ ուր։ 14.01.99թ.