Անորոշություն

Վարդան Հակոբյան

Գիշերվա խորքում մի դուռ շրխկաց,որին հետեւեցինհեռացող քայլերը։ Իսկ աստղերի լույսը անվրեպ չէր։Ես էի, որտե՞ղ էի գնում՝այդպես էլ չիմացա։Չեմ էլ հասնում, որ իմանամ՝ ուր էի գնում։