Վերագտավ երկինքը
Վարդան Հակոբյան
Վերագտավ երկինքն իր կապույտըԹափանցիկ՝Ոնց փախցրած աղջկա խաղաղություն ինքնաբավ։Ես աղջկա շուրթերը - համբույրիս մեջ՝Թոնրակրակ չմարող,Դեռ լցված են աղոթքի մրմունջներով՝Առ աստված։Դու ինձ ոչինչ չես ասում,Դու ինձ ոչինչ չես ասի։Բայց աստծու ձայնը սուրբ իմ ականջից չի գնում.- Թռցրել ես դու նրան, կգա՞, չի՞ գա - չգիտեմ։