Առուն ձյունի փեշը քաշեց
Վարդան Հակոբյան
Առուն ձյունի փեշը քաշեց,տարավ ձորը.գետին թեքված քերծի վրա ձնծաղկուհինմնաց անշորու մորեմերկ՝սիրո՜ւն, սիրո՜ւն անասելի ու խիստշքեղ։Ամաչելուց շիկնել է նա ու չգիտե՝ինչ է անումեւ, թվում է, թե ուր-որ է իրեն պիտի գետը նետիծկլթոցով...Անհուն ձորի խոռոչներից մթացերեկիմ հայացքն է ձեռքի նման պարզվել վերեւ։