Դու

Վարդան Հակոբյան

Այն ծաղիկն ես իմ հուզումի,Որին իմ մեջ զգում եմ լոկ քեզ տեսնելիս։Լույս թերթերիդ շոյանքներովՔնքշացավ հոգիս այնքա՜ն,Որ սկսեցի սիրել անգամՔարե ժայռըՈւ լե՛րկ ժայռը,Նրա կրծքից բխած մի խենթ ծաղկի՜ համար։Ես սիրեցիԵվ ըմպելու համար բույրդ՝Ողջ աշխարհն եմ սեղմում սրտիս...