Աղբյուրը
Վարդան Հակոբյան
1.Ամեն մի աղբյուրՈւնի ծարավն իր,Եվ հագենում էԾարավն աղբույրիՄիայն այն պահին,Երբ նրա ջրովՄի վառվող, պապակՍիրտ է հովանում...2.Մաքուր է միշտՈւ միշտ խաղաղ:Չի պղտորվումԱնձրեւներից,ՍելավներիցՉի պղտորվում:Նայում ես ու Չես հասկանում.Քարե ժայռի՞ց,Թե՞ սրտից էԱյդպես բխում...