Երանություն

Վարդան Հակոբյան

Վարդը իր շիկնած այտերի վրաԶգում է այրող գգվանքն անձրեւի,(ԻնքնամոռացմանԵրանելի պահ)Եվ իր թերթաթափ լինելը ասեսՆա չի նկատում այդ կարճ պահի մեջ...