Կապարը

Վարդան Հակոբյան

Կապարը իջել է ուսերիս,Իմ ճամփան ծանր է քարի պես։Բառերս, քո մասին խոսելիս,Սուզվում են ասես իմ արյան մեջ։Արծաթով, զառերով զարդարվածԱռաջին, իմ ջինջ շիրմագիշեր...Մեկը, աստղերում ցիր-ցրված,Ո՞վ է, փորձում է ինձ հիշել։