Հայոց երկիր
Վարդան Հակոբյան
Ես սովոր եմմանկությունից՝գնալ մորս ձայնի վրա,մորս ձայնով վերադառնալ,ինչքան էլ որ հեռու գնամ։Մորս ձայնը՝սուրբ մեղեդի,տաճարվել եմ։Դա քո՛ ձայնն է,ձայնն է իմ տան,ժողովրդի...Չկանչես էլ՝որ շավիղով քայլեմ, մեկ է,դեպի քեզ եմ նորից գալու,որովհետեւ ես չեմ գնում,իմ արյունն էընթացքի հետ ինձ միշտ տանում...