Ֆանտասմագորիա

Վարդան Հակոբյան

Լռած աղմուկների միջով (խոտ, քար, աստղ) ձգվում էարահետը մանկության, եւոչինչ չի կարող կասեցնել նրա տիեզերականընթացքը։ Ձայնի ափին, մեր տան ավերակում,անհաշտելի ու կարծր խավարի մեջկատաղի ծաղկել է խնձորենին։