Ես հույսի ծառ եմ
Վարդան Հակոբյան
Ես հույսի՛ ծառ եմ,Եվ քո տեսքն առած իմ կարոտներիՀետեւից այնքա՜ն, այնքա՜ն եմ վազել, Որ չեմ էլ հիշում՝Անտառը հիմա ո՞ր է մնացել։Ես հուշի ծառ եմ,Իմ ստվերներից մի կանաչ կտորԿպահեմ միշտ էլ, Որ հանգիստ առնեսՆրա կարոտած օրորների մեջ։Ես հույսի ծառ եմ,Գիտեի, որ դու պիտի անցնեիր Այս արահետով,Անտառը թողե՛լ,Եկել, կանգնել եմ բլրի վրա։Մի ասա՝ ճամփաս փակել ես, սե՛ր իմ,Ինձնով քո ճամփան բա՜ց է հավիտյան.Ես լույսի՛ ծառ եմ...