Երբ ուշանում եմ
Վարդան Հակոբյան
Երբ ուշանում եմ,Տխրություն է քո դեմքին երեւում,Նրա հետ նաեւՎիճող մի ժպիտ, Որ մարմրում է, Սակայն չի մարում,Ինչպես արեւիՀրդեհը՝ հովից խայտացող ծովում...Իմ գոյությունըՔո այդ ժպիտի խորքում է պահվում...