Կենտ կաղնի

Վարդան Հակոբյան

Կածանները մեկիկ-մեկիկ,Գալիս հերթով ու խաչվում ենԾառի շուրջը։Կեսօրվա շոգ,Հնձվորների աչքերի մեջ՝ Մի շեն աշխարհ։Եվ ստվերը կանաչ ծառիԱրտի հասուն դեղինությամբԿածաններ է տանում, բերում։Իսկ երբ հանկարծ մութն ընկնում է,Ծառը լքվում,Թախծում է լուռ։Մենության մեջ թվում է, թեՄի մոլորված ճամփորդ է նա,Ճամփաները ձգվել թել-թել,Խճճվել են ոտքերի տակՈւ... քայլելու հնար չկա։