Հովտի անունից

Վարդան Հակոբյան

Շեղել են նրան անձրեւներն, ավաղ,Ինքը չի շեղվել... Բայց միեւնույն է,Վերջին ծաղիկս մեռնում է խռով.Էլ ի՞նչ գետ, ախր,Երբ նրա ճամփան կարող է շեղելՍարերից եկող ամեն մի հեղեղ: