Ձեռքի անունից

Վարդան Հակոբյան

Շոյել եմ հաճախ, հաճախ՝ ապտակել։Եվ հիմա իմ հինգ մատի պես գիտեմ,Եվ հիմա, լսեք՝ ինչի եմ հասու.-Երբեք չի կարող ապտակը այնքանցավաբեր լինել ու մութով հղի,որքան շոյանքն է լինում... մահացու,շոյանքն անտեղի՜...