Նորից ետ դարձող

Վարդան Հակոբյան

Նորից ետ դարձող ոտնաձայներդԶղջման խոսքեր են,Խուլ զրնգոցն են արդեն փշրվող Քո հպարտության.- Ողջույն՝ քո դարձին...Նայիր իմ սրտի հողոտ ծալքերինՈւ թե մի նշխար կգտնես այնտեղՄեր հին հուշերից,Աշխարհ դարձրու, ապրիր նրանով,Բայց թե չգտար, ես էլ մեղք չունեմ,Սերը, ասում են, անմեղ է լինում,Եվ դրա համար ներել չի սիրում: