Երկրագնդի դաժան պտույտները
Վարդան Հակոբյան
Աչքերս ցավի ընդերքներում խարխափում են,իսկ ջարդված երազների վրա հանգչում ենթեւերըմեռած թռչունների։Ես ինձ սպանել եմ վաղուց եւ սա սուտ է,որ դեռ քայլում եմու մեկ-մեկ էլ երեւում եմ աչքիդ։Բոլոր գետերը, դրանք հուշերի վերադարձն են երկնքից։Տխուր մարդիկ են միայն երկնքին նայում,ուր միշտ չէ, որկռունկների երամ է լինում։ Ես աշնանն եմ նայում երկնքին։Ես մի անգամ եմ միայն՝ կռունկների երամը թռչելիս,մտմտացել ցանկություններսու կատարվել են իմ երազներից մեկ-երկու թեւ։Հիմա քարեր եմ փնտրում, որ իմ նմանակը լինեն գոնե։ Արձանվեմ։Փնտրում եմ հիշողություններով։ Կարմիր պաստառներով մեքենաներըազդանշաններ են տալիսփողոցում, երկար իրարախառն, անընկալելիության աստիճան՝ ջղաձգային(պատերազմը դարանում է, քչերին է հաջողվել հարսանիքի հասնել,ամեն պարվորի ներսում խորը, շատ խորը պահված սեւ արցունքներ կան)Եվ հարսանքատանը զուռնան իրեն ուտում է։ Փչիր, զուռնաչիու թող դեմքիդ վրա պրկված երակներից ուռչիթղթադրամը 5 հազարանոց՝Անահիտ աստվածուհու պատկերը վրան,որ լեզվի վրա թացացրել ու ափով ճակատիդ են դաջելհարսանքավորները՝ խեղ-խելագար պարում։Դանակը ոչ ոք չի հանելու իմ կրծքից,ուր, անշուշտ, հետքեր կան աղջկական անկեղծ, չեմ երդվում, շոյանքների։Խաշամը քշել է քամին ու դեմ է տվելպուրակի անկյունումառավոտյան վաղ խմած ու հայացքը դեպի պատը՝ քնած մարդուն...